Yazmıyorsam bir sebebi var elbet: Kendimi şarj ediyorum. Bahaneler, bahaneler… Değil mi? Okullar açıldı, sonbahar hafiften kendini belli ediyor diye içimde bir sevinç. Ancak kendimize geliyoruz ya da kendime geliyorum. Hayat akması gereken tempoda akıyor. Böyle diyorsam, bir haftadır bu böyle! Ya da ben bir haftadır hayatın beni sakinleştiren ruhunu görebiliyorum. Masal gibi birinden bahsedeceğim…
